Przemysław Warmiński

Przemysław Maria Longinus Warmiński (ur. 14 marca 1908 w Bydgoszczy – zm. 26 września 1939 w Warszawie) to jedna z najbardziej fascynujących, a zarazem tragicznych postaci w historii polskiego tenisa. Jego życie było połączeniem sportowej pasji, intelektualnej wszechstronności oraz niezłomnego oddania ojczyźnie.

Już jako młody adept AZS Poznań, Warmiński wyróżniał się talentem i determinacją, szybko zdobywając uznanie na krajowych kortach. W 1929 roku został wicemistrzem Polski w grze pojedynczej, a w kolejnych latach sięgał po krajowe tytuły w grze podwójnej (m.in. mistrz Polski z Ignacym Tłoczyńskim w 1932) oraz w mikście, zwyciężając w 1930 roku w duecie z Jadwigą Jędrzejowską. Był regularnym reprezentantem Polski w Pucharze Davisa w latach 1928–1933, plasując się w czołówce polskiego tenisa międzywojennego.

Nie ograniczał się tylko do kortów tenisowych – był również aktywnym hokeistą, odnosząc sukcesy w barwach AZS Poznań. Jego sportowe sukcesy świadczyły o niezwykłej wszechstronności i pasji do rywalizacji.

Poza sportem Warmiński ukończył studia prawnicze i podejmował działalność publicystyczną, także za granicą, ostrzegając przed rosnącym niebezpieczeństwem ze strony nazistowskich Niemiec. Jego życie ukształtowały nie tylko sportowe osiągnięcia, ale i głęboka świadomość społeczna.

We wrześniu 1939 roku, jako podporucznik rezerwy Wojska Polskiego, stanął w obronie Warszawy przeciwko niemieckiej agresji. Poległ 26 września 1939 roku, oddając życie w obronie wolnej Polski. Jego postawa — łącząca sportową pasję z patriotyzmem i poświęceniem – pozostaje wzorem dla kolejnych pokoleń.